Wat een gepiep!

Het houd me al jaren bezig en ik vind het ook al jaren irritant. De piepjes in apparaten. U kent ze wel. U koopt een telefoon en bij elke toetsdruk of aanraking van het scherm hoort u een piepje. U wilt uw navigatiesysteem in de auto bedienen en u hoort bij elke aanraking een piepje. Zelfs als wij de wasmachine- van een of ander bekend Koreaans merk-  inschakelen horen we bij elke toetsdruk een piep.
Wat is dat toch? De pieps zijn ook allemaal hetzelfde. Het is niet zo dat het verschillende piepjes zijn die functies moeten aansturen zoals de dtmf-tonen van onze telefoons. Als u een nummer intoetst op uw telefoon hoort u bij elke toets twee tonen die simultaan klinken. Dus als 1 toon. Hiervan begrijp ik de functie.
Maar van een navigatiesysteem in de auto…? De fabrikant gaat me toch niet proberen uit te leggen dat dat voor visueel gehandicapte mensen is bedoelt. En als hij me dat probeert wijs te maken vraag ik me af waarom ze allemaal hetzelfde klinken.

Ik heb Tinnitus (oorsuizen) aan beide oren. In totaal 5 verschillende tonen die vrij hard klinken en continue aanwezig zijn. U kunt dus begrijpen dat ik niet zit te wachten op nog meer pieptoontjes. Ik vraag me werkelijk af wat programmeurs bezielt om overal maar pieptoontje in te bouwen. Zou het dan toch kloppen dat mannen nooit volwassen worden? Dat ze geen afscheid kunnen nemen van de ‘irritante’ piepjes uit hun vroegere elektronische speelgoed?
Toen ik kind was waren er nog geen elektronische spellen en van piepjes was nauwelijks sprake. We hadden een telefoon met een draaischijf die als taak had de nodige relais te bedienen op de centrale van de PTT. Non piep.

Het is zelfs zover dat ik thuis de rookmelders heb uitgeschakeld omdat die regelmatig piepen als de batterijen weer eens leeg zijn. Ook onze hond raakt helemaal van de leg als dat krijsend gepiep van de rookmelder weer hoorbaar is. Want met de aanwezigheid van honden met heel gevoelige oren wordt geen rekening gehouden. Die moeten de piepjes gelaten over zich heen laten komen. Het baasje kan zich hooguit afvragen wat er aan de hand is als zijn trouwe viervoeter onrustig gedrag vertoond terwijl hij weer met een computerspelletje bezig is. Ik weet het. Je kunt ze meestal wel uitzetten. Maar van iets inbouwen wat vrijwel iedereen direct weer uit zet zie ik het nut niet zo.

De piepende wereld. Ik zal het nooit begrijpen. Helaas moet ik mijn verhaal nu stoppen want onze wasmachine speelt via allerlei pieptonen het Koreaanse volkslied. De was is klaar.

Zucht.

Hadden de Maya’s toch gelijk?

Het was zo’n spannend moment. Sommige maakten zich op voor de grote apocalyps. Het vergaan van de aarde.

Angstig werden een aantal aardbewoners van het idee dat op 21 december 2012 de Mayakalender eindigde.
De Maya’s hadden al zoveel voorspeld wat uit was gekomen. Maar wat betekende het dat nu de kalender stopte en dat zij over de periode na 21 december 2012 geen voorspellingen meer hadden gedaan? Wetenschappers en allerlei analisten bogen zich over die vraag. Er waren zelfs mensen die die dag niet wilden meemaken en zelf alvast naar gene zijde vertrokken.

Wat is er uiteindelijk gebeurt? De dag ging voorbij zoals zovele dagen voor die beruchte datum. Iedereen blij. Er is niets gebeurt. Onze aardkloot draait nog steeds rond en we zien de zon nog regelmatig terugkeren. PFffff, gelukkig maar. Want wees eerlijk, met z’n allen tegelijk vergaan is niet leuk. Naar wie zal je je laatste selfie sturen? De avond ervoor heb je nog een stevige rekening betaald. Je had je dat geld kunnen besparen.

Toch is het wel gebeurt. De ondergang van onze mooie aarde is in gang gezet. En ik ben niet de enige die dat zo ziet.
Sinds 2012 smelten de ijskappen nog sneller. Dat kunnen wij niet keren. Dit hoort bij de evolutie. Het is door de geschiedenis altijd zo gegaan. Je ziet de natuur in een versnelde vorm een wending nemen. Zo zie je in toenemende mate mensen verward raken. De wereld veranderde natuurlijk altijd al maar het tempo waarin het de laatste jaren plaatsvindt is wel erg hoog. Beangstigend hoog.
Vandaag stonden in diverse kranten berichten dat de dierenwereld in hoog tempo uitsterft. Niet alleen de al reeds bedreigde soorten maar gewoon algemeen, wereldwijd. De mate waarin dit gebeurt wordt door wetenschappers vergeleken met de grote ommekeer die 65 miljoen jaar de dinosauriërs liet uitsterven. De mens is daar voor het grootste gedeelte schuldig aan. Ook dat kunnen wij niet keren. Want ook maken wij deel uit ‘van de mens’. Toch hebben wij geen invloed op het gedrag van die mens.
We zullen het gewoon moeten ondergaan. Hoe triest ook. We leven nou eenmaal op een kwetsbare planeet. Voor mij maakt het niet meer zoveel uit. Ik heb het belangrijkste deel van een leven gehad. Waar ik wel aan denk zijn de (klein) kinderen. Wat gaan zij nog allemaal meemaken?
Ik wil er niet teveel aan denken.

Geslachtsneutrale toiletten?

Het houd me al een aantal jaren bezig. Waarom zijn er aparte toiletten voor mannen en vrouwen? Waarom doen wij onze behoefte op een aparte pot terwijl je tijdens ‘de daad’ nauwelijks verschil ziet in de houding die we aannemen?

De hele wereld ligt wakker van de vele soorten geslachten die momenteel onze aarde aan het bevolken zijn. Eerst was het simpel. We hadden mannen en vrouwen,Punt. De laatste tijd krijgen we er van alles bij. Mannelijke  vrouwen, vrouwelijke mannen, omgebouwde mannen, omgebouwde vrouwen. Omgebouwde mannen die zich toch nog vrouw voelen en andersom. Ga nog maar even door. De keuze is ruim.
Op zich, voor mij, allemaal geen probleem. Een ieder moet zich kunnen laten aanpassen en ombouwen naar wens en zich daarnaast nog kunnen gedragen naar wens, maar………
Al die Transgenders, want zo worden ze globaal genoemd, moeten ook naar de wc. Waar moeten ze naar toe? Moet een omgebouwde man die zich nog vrouw voelt nou naar een vrouwen- of naar een mannentoilet? En vul dan alle eerder genoemde voorbeelden maar in.

In Australië zijn ze al op de bonnenfooi begonnen met extra toiletten te bouwen voor twijfelaars en voor diegene die het definitieve ‘geslacht’ al bereikt hebben. Het lijkt me erg moeilijk om te kiezen. Je staat met trillende knieën voor een aantal deuren met allerlei symbooltjes. De ene hand vertwijfeld aan je gezicht en de andere hand resoluut in je kruis om te voorkomen dat zowel fecaliën als de laatste aanpassing voortijdig het lichaam verlaten.  Dat moeten ze ons mensen niet aan willen doen.

Het kan zo simpel zijn. Ik zag toevallig vandaag in een publiek toegankelijk gebouw een hele simpele oplossing; Een geslachtsneutraal toilet! Een ruimte met enkele aparte hokjes waar in elk hokje een universeel toiletpotje is geplaatst.
Het maakt niet uit wie of wat je bent. Je gaat naar binnen, hoeft niet te kiezen maar gaat een van de hokjes binnen. Daar vindt je een toiletpot, een pedaalemmertje en wat poetspapier. Ga je gang. Het maakt niet uit of je een vrouw met een penis bent of een man met borsten. Je hoeft niet bij een groep te horen of jezelf te verexcuseren. Je hoeft je niet gediscrimineerd te voelen want je bent allen gelijk.

Zo moet het zijn. Geen gezeur, geen gekleur, geen gezeik, (alhoewel) allen gelijk.
Als we de (geslachtkeuze) van mensen volledig willen accepteren moeten we ze geen apart toilet geven want dan schiet het nog niet op. Dan krijgen we hetzelfde als de Gaypride. Daar bepleiten ze gelijkheid voor homoseksuelen door ze anders te laten zijn.
Of mis ik nou iets?

Een dagje Rotterdam

We wisten niet goed waar we heen zouden gaan. Mijn vrouw en ik. We wilden eerst naar Leeuwarden en Sneek maar de reistijd was langer dan de dag dus moest het iets anders worden.
We hadden namelijk treinkaartjes gekocht bij KruidBlok of zoiets. Lekker goedkoop de hele dag in een rijdende trein zitten.
Uiteindelijk kozen we voor Rotterdam.
De reis ernaar toe verliep voorspoedig en na ongeveer 1,5 uur kwamen we binnenrollen in het nieuwe Centraal station Rotterdam.
Daar moest eerst een foto van worden gemaakt voordat we verder zouden reizen naar Rotterdam Blaak.
We zijn allebei moeilijk ter been en we wilden toch zoveel mogelijk zien dus daarom indien mogelijk met het ov.
Als je bij station Blaak bovengronds komt zie je direct de Markthal. Rondom de hal de vele vormen van architectuur zoals o.a. de Kubuswoningen. Het was markt naast de Markthal maar we begonnen binnen. Een enorme hal met allerlei kraampjes die van alles aanboden behalve kleding. Dat was al een hele verfrissing. Het zag er goed verzorgd uit. Wij vergeleken het een beetje met La Boqueria in Barcelona. Ook een indoor markt waar de vissen je aan liggen te kijken en het fruit je toelacht met een zachte drang van “bijt me, bijt me”. Een markt waar de echte zuidelijke sfeer hangt en je het idee krijgt van, ‘Ik lust best een visje….maar niet hier’.
Die sfeer hing er niet in de Markthal, niet op de straatmarkt, en niet in de Koopgoot. In de koopgoot mag je in het onderste deel niet fotograferen, geen huisdier meenemen en nog enkele regels. In de goot lopen mensen die in een Channel no5-tasje de lipstick van Hema proberen te mee dragen er daar dien je rekening mee te houden. Nee, ik kom dus liever niet in de goot terecht.

Hé, lijn 10. Rijdt die nog?

We gingen een eindje verderop lunchen en daarna brachten we een bezoek aan de Erasmusbrug. Een imposant bouwwerk waar mijn vrouw absoluut een foto van wilde maken omdat zij kaarten maakt voor onze webshop. (Zie rechtsboven de banner).
We waren moe, we hadden teveel gelopen en wilde naar huis. Onder aan de brug namen we de watertaxi naar Dordrecht en vandaar de trein naar huis.

Al met al een vermoeiende dag maar zeker de moeite waard. Rotterdam is een mooie stad. Zeker als je van moderne architectuur houd.
Ondanks dat de NS niet echt rekening houdt met minder valide mensen, (er komen steeds meer trappen in de treinen) is het ons toch gelukt om redelijk comfortabel te reizen.
Deze dagjes uit vormen tegenwoordig onze vakantie. Waar we de volgende keer heengaan weten we nog niet.