Help! Wie trekt straks de caravan?

Mijn vrouw en ik kochten ongeveer 15 jaar geleden onze eerste caravan. Daar hoorde ook een stevige auto voor te staan. We moesten dus even flink diep in ons buideltje tasten.
Omdat ik nogal gek ben op Italië ging onze eerste reis naar Rome. Het was een tocht van 1600 km die wij in drie dagen hebben afgelegd. Als je op vakantie bent heb je vakantie. Dus waarom haasten.
Rome is gebouwd op 7 heuvels en vooral toen we de hoofdstad naderden was dat te merken. Het was een prachtige reis en behalve die ene zware regenbui, waardoor onze splinternieuwe voortent direct veranderde in een 20 jaar oud model, verliep alles voorspoedig.
Regelmatig denk ik nog terug aan onze vakanties met de caravan.
Ik ben ook geïnteresseerd in techniek en vooral de voortgang daarvan en dat bracht me opeens tot de volgende gedachte.
Toen ik taxichauffeur was mocht ik een keer in een elektrische auto rijden. Het was al ruim 30 jaar mijn grootste droom en opeens mocht het. Ik vond het geweldig. Het is lekker stil, lekker snel, je hoeft niet te schakelen. Je moet alleen extra attent zijn op de gehoorgestoorde fietsers die, met oordopjes in, de tekst op hun smartphone proberen te begrijpen. Voor de rest was het gewoon een feest.
Gelukkig raakt de ontwikkeling van de elektrische auto in een stroomversnelling en dat is ook positief voor het milieu, denken wij.
Denkend aan mijn caravanvakanties in combinatie met een elektrische auto zag ik opeens heel veel beren op de weg. Rome is 1600 km ver. Hoe gaat zo’n elektrische auto dat doen? Hoe ver komt zo’n ding met een caravan erachter?
Dan zijn er ook nog ontwikkelingen om een elektrische auto zelfrijdend te maken. Dat zou veiliger zijn.
Hoe zet een zelfrijdende elektrische auto mijn caravan, achteruit manoeuvrerend tussen diverse bomen door op een veel te kleine Italiaanse campingplaats met rondzoevende kinderen en niet uitkijkende ouders?
Gaan daar elektrische vrouwen omheen rennen die, buiten het zicht van de sensoren, onduidelijke aanwijzingen gaan geven?
Hoe zien de ontwikkelaars dit voor zich? Wat gaat er in de vakantiewereld veranderen? Gaan we de caravan kwijtraken omdat zo’n elektrisch ding er niet mee overweg kan of wordt de caravan zelfrijdend?

Ik ben toch wel heel erg benieuwd hoe dit fenomeen de kop wordt ingedrukt. Wie redt de caravan? De Nederlandse vakantieganger kan niet zonder. Moeten wij dan allemaal een zelfrijdende elektrische camper kopen?
Ik krijg klamme handjes van het idee. Ik raak bijna in paniek. Een droomwereld stort in.

Gelukkig is er een belangrijk detail dat mij een beetje rust geeft. Ik heb geen caravan meer.

Wat een gepiep!

Het houd me al jaren bezig en ik vind het ook al jaren irritant. De piepjes in apparaten. U kent ze wel. U koopt een telefoon en bij elke toetsdruk of aanraking van het scherm hoort u een piepje. U wilt uw navigatiesysteem in de auto bedienen en u hoort bij elke aanraking een piepje. Zelfs als wij de wasmachine- van een of ander bekend Koreaans merk-  inschakelen horen we bij elke toetsdruk een piep.
Wat is dat toch? De pieps zijn ook allemaal hetzelfde. Het is niet zo dat het verschillende piepjes zijn die functies moeten aansturen zoals de dtmf-tonen van onze telefoons. Als u een nummer intoetst op uw telefoon hoort u bij elke toets twee tonen die simultaan klinken. Dus als 1 toon. Hiervan begrijp ik de functie.
Maar van een navigatiesysteem in de auto…? De fabrikant gaat me toch niet proberen uit te leggen dat dat voor visueel gehandicapte mensen is bedoelt. En als hij me dat probeert wijs te maken vraag ik me af waarom ze allemaal hetzelfde klinken.

Ik heb Tinnitus (oorsuizen) aan beide oren. In totaal 5 verschillende tonen die vrij hard klinken en continue aanwezig zijn. U kunt dus begrijpen dat ik niet zit te wachten op nog meer pieptoontjes. Ik vraag me werkelijk af wat programmeurs bezielt om overal maar pieptoontje in te bouwen. Zou het dan toch kloppen dat mannen nooit volwassen worden? Dat ze geen afscheid kunnen nemen van de ‘irritante’ piepjes uit hun vroegere elektronische speelgoed?
Toen ik kind was waren er nog geen elektronische spellen en van piepjes was nauwelijks sprake. We hadden een telefoon met een draaischijf die als taak had de nodige relais te bedienen op de centrale van de PTT. Non piep.

Het is zelfs zover dat ik thuis de rookmelders heb uitgeschakeld omdat die regelmatig piepen als de batterijen weer eens leeg zijn. Ook onze hond raakt helemaal van de leg als dat krijsend gepiep van de rookmelder weer hoorbaar is. Want met de aanwezigheid van honden met heel gevoelige oren wordt geen rekening gehouden. Die moeten de piepjes gelaten over zich heen laten komen. Het baasje kan zich hooguit afvragen wat er aan de hand is als zijn trouwe viervoeter onrustig gedrag vertoond terwijl hij weer met een computerspelletje bezig is. Ik weet het. Je kunt ze meestal wel uitzetten. Maar van iets inbouwen wat vrijwel iedereen direct weer uit zet zie ik het nut niet zo.

De piepende wereld. Ik zal het nooit begrijpen. Helaas moet ik mijn verhaal nu stoppen want onze wasmachine speelt via allerlei pieptonen het Koreaanse volkslied. De was is klaar.

Zucht.

Hadden de Maya’s toch gelijk?

Het was zo’n spannend moment. Sommige maakten zich op voor de grote apocalyps. Het vergaan van de aarde.

Angstig werden een aantal aardbewoners van het idee dat op 21 december 2012 de Mayakalender eindigde.
De Maya’s hadden al zoveel voorspeld wat uit was gekomen. Maar wat betekende het dat nu de kalender stopte en dat zij over de periode na 21 december 2012 geen voorspellingen meer hadden gedaan? Wetenschappers en allerlei analisten bogen zich over die vraag. Er waren zelfs mensen die die dag niet wilden meemaken en zelf alvast naar gene zijde vertrokken.

Wat is er uiteindelijk gebeurt? De dag ging voorbij zoals zovele dagen voor die beruchte datum. Iedereen blij. Er is niets gebeurt. Onze aardkloot draait nog steeds rond en we zien de zon nog regelmatig terugkeren. PFffff, gelukkig maar. Want wees eerlijk, met z’n allen tegelijk vergaan is niet leuk. Naar wie zal je je laatste selfie sturen? De avond ervoor heb je nog een stevige rekening betaald. Je had je dat geld kunnen besparen.

Toch is het wel gebeurt. De ondergang van onze mooie aarde is in gang gezet. En ik ben niet de enige die dat zo ziet.
Sinds 2012 smelten de ijskappen nog sneller. Dat kunnen wij niet keren. Dit hoort bij de evolutie. Het is door de geschiedenis altijd zo gegaan. Je ziet de natuur in een versnelde vorm een wending nemen. Zo zie je in toenemende mate mensen verward raken. De wereld veranderde natuurlijk altijd al maar het tempo waarin het de laatste jaren plaatsvindt is wel erg hoog. Beangstigend hoog.
Vandaag stonden in diverse kranten berichten dat de dierenwereld in hoog tempo uitsterft. Niet alleen de al reeds bedreigde soorten maar gewoon algemeen, wereldwijd. De mate waarin dit gebeurt wordt door wetenschappers vergeleken met de grote ommekeer die 65 miljoen jaar de dinosauriërs liet uitsterven. De mens is daar voor het grootste gedeelte schuldig aan. Ook dat kunnen wij niet keren. Want ook maken wij deel uit ‘van de mens’. Toch hebben wij geen invloed op het gedrag van die mens.
We zullen het gewoon moeten ondergaan. Hoe triest ook. We leven nou eenmaal op een kwetsbare planeet. Voor mij maakt het niet meer zoveel uit. Ik heb het belangrijkste deel van een leven gehad. Waar ik wel aan denk zijn de (klein) kinderen. Wat gaan zij nog allemaal meemaken?
Ik wil er niet teveel aan denken.