Help, ik heb een bloedneus!

Het komt schijnbaar heel vaak voor. Een bloedneus die heviger is dan je zou willen. Natuurlijk wil je gewoon geen bloedneus maar als die er toch moet komen dan liefst een die je zelf kunt stoppen.

Dat is mij onlangs niet gelukt. Ik werd wakker en had de boel al vol geknoeid. Ik bloedde hevig in mijn neus en hoe ik ook kneep, het wilde maar niet stoppen. Kneep ik mijn neus dicht dan liep het in mijn keel. Kneep ik niet, dan kwam het m’n neus uit.
Al vrij snel schatte mijn vrouw de situatie in en belde een ambulance. Toen die na 20 minuten arriveerde nam de ziekenbroeder het knijpen over. Helaas. Het lukte ook hem niet om de boel af te dichten.
De rit naar het ziekenhuis verliep heel rustig maar als je achterin ligt wil je toch graag dat ze de lampen aandoen en de sirene. Het kon me niet vlug genoeg gaan.
Gelukkig woon ik dicht bij een van de beste ziekenhuizen in Nederland. Ik werd snel en vakkundig opgevangen en behandeld.
Ik ga u de smeuïge details besparen maar doordat ik al wat ouder ben en bloedverdunners moet slikken liep het verlies van het kostbaar lichaamsvocht toch vrij snel hoog op. Ruim twee uur nadat het begonnen was kreeg ik een opblaasbare tampon in mijn neus geschoven en stopte het bloeden. Pffff, gelukkig.

Maar genoeg over mij. Waar ik me naar aanleiding van dit voorval over verbaasde was de vakbekwaamheid, de snelheid en de samenwerking tussen de groep verpleegkundige en de artsen die zich over mij bogen.
Toen ik op de behandeltafel lag wist ik zeker dat ik dit ergens van de daken wilde schreeuwen. Natuurlijk kun je denken, Ja, als je geholpen wordt is alles halleluja. Maar zoals de vaste lezers weten ben ik zeer kritisch en roep niet snel halleluja.
Wat me tussen alle drukte in de behandelkamer opviel was die ene stagiair die binnenkwam, de boel overzag, zich naar de tafel wurmde en me even over mijn wang wreef. Ze keek me heel even aan en ging direct weer op gepaste afstand staan. Ze wilde ook wat doen.
Dat kleine gebaar maakte op dat moment zoveel indruk op mij dat ik ze direct ten huwelijk had willen vragen. Het zijn vaak de kleine dingen die je weer even opbeuren.
Ik wil een berg complimenten hier plaatsen voor alle artsen, verpleegkundige en assistenten in zo’n ziekenhuis die zich werkelijk uit de naad werken om je te helpen. Het lijkt alsof ze geen stap teveel zetten en alles gepland is.
Ik zou niet op de details in gaan maar de manier waarop ze reageerden toen het even mis ging is van grootte klasse. Ik had ze allemaal een stevige knuffel willen geven maar ze moesten weer verder. Op naar het volgende spoedgeval.

Ook toen enkele dagen later mijn neustampon werd verwijderd en de schade werd dichtgebrand zag ik dezelfde souplesse en drukte en weer vakmanschap. Daarbij bleef iedereen heel vriendelijk en behulpzaam. Hoe krijgen ze het voor elkaar!

Die avond zag ik op tv premier Rutte vertellen dat ze al meer dan 100 dagen keihard werkten om een nieuw kabinet te vormen maar dat het nog niet gelukt was . Ik dacht direct: Wat ben ik blij dat zo’n sukkel niet in de verpleging zit. Hij weet niet wat hard werken is.