Kijk eens in mijn koffiedik.

Het moest er eens van komen. Er was al zo vaak tegen mij gezegd, ‘Doe dat nou eens een keer’. Dus dit keer besloot ik mee te gaan.
Met z’n drieën gingen we naar het Koffievrouwtje. Een wat oudere vrouw met een buitenlands accent, leest, naar eigen zeggen, in het koffiedik uw verleden, heden en toekomst. En zij is goed. Ze is wereldberoemd in Noord-Oost Brabant en omstreken.”Ze komen hier zelfs vanuit Rotterdam, begon ze haar verhaal. Wij genoten met volle teugen van het Rotterdam verhaal maar hoopten wel dat het voor ons wat spannender zou gaan worden.
Ze begon bij mijn vrouw. Ze voorspelde via het bestuderen van het koffiedik het verleden, heden en toekomst van mijn vrouw.
Mijn mond viel open van verbazing. Verleden en heden voorspellen? Dat is knap.
Mijn vertrouwen in haar nam met elke zin toe. Wat ze niet in het koffiedik kon lezen vroeg ze gewoon. Ze bevestigde steevast het antwoord wat ze kreeg met, “Ja, dat stond er”, starend in het koffiedik.
Weldra zou ik aan de beurt komen. En omdat het over mij zou gaan zou ik alles kunnen verifiëren via mijn lange termijn geheugen (verleden) of het korte termijn geheugen (heden). Alleen de toekomst zou lastig worden maar via mijn rotsvast vertrouwen in de voorspellingen zou ik ook dat goed in me opnemen.
Ze begon goed. Of moet ik zeggen, ze had goed naar mijn vrouw geluisterd en mij ook al redelijk goed geobserveerd.
Ik ben 62 jaar. Dat had ik verteld. Dus ze voorspelde dat mijn vrouw en ik twee keer per jaar op vakantie gingen en ziek zouden worden. Nu is dat bij mensen boven zestig jaar redelijk voorspelbaar dus wij geloofde haar.
Vrolijkheid, ziektes en onzekerheden wisselden elkaar af en na enige tijd wisten wij precies wat we hadden meegemaakt, nu meemaakten of nog zouden gaan meemaken. Het was nogal wat.
Terwijl ze onze dochters koffiedik las begon ik toch wel erg moe te worden en nam niet alles meer in me op. Door mijn Ziekte van Lyme is mijn spanningsboog erg kort en door alle informatie die ik al had gekregen was mijn emmertje al aardig vol geraakt.

Toch wel enigszins tevreden togen we weer op huis aan. Vrolijk kleppend over hetgeen we te horen hadden gekregen mengden we ons in het drukke verkeer. Ze had geen verkeersongeluk voorspelt dus hoefden we ook niet zo goed op te letten. En ze had gelijk. We zijn veilig thuis gekomen.

Ik trek niet alles in twijfel over wat ze heeft verteld. Maar ik geloof niet zo in het occulte of paranormale. Als u dat wel doet, voel u dan vooral niet beledigd door mijn tekst hierboven. Doe wat u wilt doen en denk wat u wilt denken.
Ik wil afsluiten met een zin die ik onlangs ergens zag staan en heel goed vind: ‘Geloof niet alles wat u denkt’.