Hadden de Maya’s toch gelijk?

Het was zo’n spannend moment. Sommige maakten zich op voor de grote apocalyps. Het vergaan van de aarde.

Angstig werden een aantal aardbewoners van het idee dat op 21 december 2012 de Mayakalender eindigde.
De Maya’s hadden al zoveel voorspeld wat uit was gekomen. Maar wat betekende het dat nu de kalender stopte en dat zij over de periode na 21 december 2012 geen voorspellingen meer hadden gedaan? Wetenschappers en allerlei analisten bogen zich over die vraag. Er waren zelfs mensen die die dag niet wilden meemaken en zelf alvast naar gene zijde vertrokken.

Wat is er uiteindelijk gebeurt? De dag ging voorbij zoals zovele dagen voor die beruchte datum. Iedereen blij. Er is niets gebeurt. Onze aardkloot draait nog steeds rond en we zien de zon nog regelmatig terugkeren. PFffff, gelukkig maar. Want wees eerlijk, met z’n allen tegelijk vergaan is niet leuk. Naar wie zal je je laatste selfie sturen? De avond ervoor heb je nog een stevige rekening betaald. Je had je dat geld kunnen besparen.

Toch is het wel gebeurt. De ondergang van onze mooie aarde is in gang gezet. En ik ben niet de enige die dat zo ziet.
Sinds 2012 smelten de ijskappen nog sneller. Dat kunnen wij niet keren. Dit hoort bij de evolutie. Het is door de geschiedenis altijd zo gegaan. Je ziet de natuur in een versnelde vorm een wending nemen. Zo zie je in toenemende mate mensen verward raken. De wereld veranderde natuurlijk altijd al maar het tempo waarin het de laatste jaren plaatsvindt is wel erg hoog. Beangstigend hoog.
Vandaag stonden in diverse kranten berichten dat de dierenwereld in hoog tempo uitsterft. Niet alleen de al reeds bedreigde soorten maar gewoon algemeen, wereldwijd. De mate waarin dit gebeurt wordt door wetenschappers vergeleken met de grote ommekeer die 65 miljoen jaar de dinosauriĆ«rs liet uitsterven. De mens is daar voor het grootste gedeelte schuldig aan. Ook dat kunnen wij niet keren. Want ook maken wij deel uit ‘van de mens’. Toch hebben wij geen invloed op het gedrag van die mens.
We zullen het gewoon moeten ondergaan. Hoe triest ook. We leven nou eenmaal op een kwetsbare planeet. Voor mij maakt het niet meer zoveel uit. Ik heb het belangrijkste deel van een leven gehad. Waar ik wel aan denk zijn de (klein) kinderen. Wat gaan zij nog allemaal meemaken?
Ik wil er niet teveel aan denken.